Londen roept.

De Continental Ride van Glemseck naar het Ace Cafe.

Iets als dit gebeurt alleen als u echt benzine in het bloed en een onstilbare honger voor de weg hebt: 24 mix-and-match benzine-liefhebbers zagen de 1/8 mijl over de atmosferische Glemseck 101 slechts als opwarmertje voor een tocht door het Verenigd Koninkrijk. Vanuit de provincie reden zij rechtdoor naar Londen. Het doel van deze tocht over 1250 kilometer: het legendarische Ace Cafe – zelf een oprichter van het Glemseck 101 evenement. Op deze bijna magische plaats, wacht de traditionele Ace Cafe reünie op de deelnemers van de Continental Run. In het kort: de groep ging door waar het ophield.

Aan de wieg van alle Cafe Racers

Maar wat bracht talloze motorrijders jarenlang naar Londen en op zondag langs de Madeira Drive op weg naar Brighton? De geschiedenis, de mythes of hangt er hier een zeer speciale kracht in de met benzine doordrenkte lucht? Het Ace Cafe werd opgericht in 1938. Als een van de vele wegcafés op de North Circular Road in noord-west Londen, lag het niet ver van wat nu Wembley stadion is. Maar het werd al snel een beroemde ontmoetingsplaats voor motorrijders die pauze namen in de Ace. Het was een plek die kenmerkend werd voor de lokale infrastructuur. Maar tijdens de oorlog nam deze geliefde plaats wraak. De Ace werd slachtoffer van een doelgericht bombardement van de omgeving met zijn belangrijke spoorweg- en transportfaciliteiten.

+ Lees verder

In 1949 werd het volledig vernietigde café vervangen door een nieuwe constructie. In het preutse Engeland in de jaren na de oorlog ontstond hier de echte cafe racer cultuur. Rock’n’roll, misschien wel de eerste uniforme taal van de jeugd ter wereld, maakte van de Ace een van de meest populaire ontmoetingsplaatsen voor jonge motorrijders. Klasse doet er hier niet toe. Maar snelheid en rock’n roll gelden des te meer. Dit is waar de voorvaderen van de cafe racer elkaar ontmoetten om te luisteren naar muziek, die nog via een radio werd gespeeld, en zij organiseerden gezamenlijke tochten naar het nabijgelegen Brighton of korte snelheidsraces over korte afstanden. Zwart leer, chroom en aangepaste machines vormden het beeld van de Ace. Toentertijd reageerden volwassenen kritisch op de stijlvolle machines en hun berijders, die in de Ace van nieuwe wilde muziek genoten. Het wantrouwen spoorde de cafe racer-stijl natuurlijk alleen maar aan.

+ Lees verder

In het midden van de jaren '60 verloor de rock ’n’roll duidelijk zijn betekenis, net zoals het motorrijden zelf. Vanaf dat moment verspreidde de beat zijn duidelijke effect - en niet wat muziek betreft. Drugs en een verandering in het publiek ging niet voorbij zonder zijn sporen na te laten. Na verschillende problemen met de autoriteiten, sloot het Ace Cafe uiteindelijk zijn deuren in 1969. Maar de ziel leefde voort, gewoon op andere plaatsen.

Het originele Ace Cafe werd uiteindelijk opnieuw opgericht door Mark Wilsmore. In 19993 begon hij de "Ace Cafe Reunion". De duidelijke doel: de Ace moest terugkomen. De eerste reünie was al een daverend succes met een ongelooflijk aantal bezoekers. En vandaag de dag? Tegenwoordig verzamelen machine en berijder zich weer bij concerten, organiseren ze tochten en beleven zij samen hun gedeelde passie. Net zoals eerder: elke motorrijder is hier welkom. Vooral in het 2e weekend van september elk jaar als honderden fans, op weg naar de Ace Cafe reünie, naar de Madeira Drive rijden met Sunday's Brighton Burn Up. Net zoals de 24 motorrijders uit Glemseck.

+ Lees verder

Van links naar rechts: Christian Pingitzer (Head of Sales voor BMW Motorrad "Heritage/Customizing"), Dany Kunz (Ace Cafe Luzern), Mark Wilsmore (Ace Cafe London) en Steffen Wittig (BMW Cafe Racer).

Jagen in het Zwarte Woud.

Jagen in het Zwarte Woud.

Ook al reden zij de eerste kilometers door het Zwarte Woud, het beroemde cake was nergens te zien. De motorrijders hadden het veel te druk met de jacht. De jacht op kilometers wel te verstaan. De kleinste algemene deler voor de groep was vanaf het begin af aan duidelijk: rijden, rijden, rijden. Zo leerden iedereen elkaar snel kennen en vertrouwen. De gevarieerde route was meer dan pittoresk en bood veel fascinerend schaduwspel: in de bocht, in het licht, uit de bocht, uit het licht. Kilometer na kilometer. Sommige deelnemers noemden het al de beste trip van hun leven na de eerste stop.

+ Lees verder

Graslanden, bossen, wegwijzers.

Graslanden, bossen, wegwijzers.

De tocht ging door de Alsace, de Luxemburgse, Belgische en Franse Ardennen. Er waren enkele beroemde deelnemers tussen de enthousiastelingen. Glemseck 101 programmadirecteur Jörg Litzenburger, VS-racer Nathan Kern en niet te vergeten Ace Face Mark Wilsmore, stonden allemaal aan de startlijn. De laatste kon natuurlijk niet te laat in Londen arriveren. Dus het tempo lag hoog. En dat terwijl de route door de Belgische bossen op sommige plaatsen gelijk was aan een echte natuurlijke racebaan. Dat betekent natuurlijk dat er niet echt veel tijd was om goede foto's te maken. Maar goed, het ging om het rijden - en soms om het verdwalen.

+ Lees verder

Eén weg, één bestemming

De groep bereikte Calais op tijd voor hun geplande overtocht. Voorop de veerpont moesten de prachtige twee-wielers veel aandacht delen met historische vier-wielers, waarbij ook geen kosten gespaard waren als het ging om chroom en personalisatie. Met de machines veilig gestald, genoten de motorrijders van de 40 kilometer lange overtocht over het Engelse kanaal en een tijdje rust uit het zadel. Een fijne pauze; helm af, voeten omhoog. De verwachting groeide naarmate de bestemming naderbij kwam.

+ Lees verder

Land in zicht. De richting was duidelijk: nog slechts 161 kilometer op de weg, die direct naar het Ace Cafe leidt. Dan hebben ze uiteindelijk hun bestemming bereikt: jassen vol met pinnen, toffe motoren en benzine-freaks - bestemming bereikt. En als het niet rook naar benzine en olie, stroomde de geur van uitstekend Engels eten in hun neusgaten: Fish&Chips of Bacon&Beans. En uiteindelijk aan de bar werden oude vrienden gevonden of nieuwe vrienden gemaakt. Omdat bijna niemand hier voor het eerst is. In tegenstelling: iedereen lijkt iedereen te kennen. Als één grote familie. Een zeer grote wel te verstaan. Het Ace Cafe werd naast het grote plezier van de reünie omringt door een primair gevoel alsof iedereen hier al eerder was geweest. Of zoals het beter wordt gezegd op de website van de Ace Cafe's: eenmaal een Ace, altijd een Ace.

+ Lees verder

Foto: Oliver Rummler

+ Lees verder

R nineT

Heritage

Meer informatie